دیروز به نام روز جهاني كودك نامگذاري شد تا بتوانيم رد پاي كودكي خودمان را در شخصيت امروزمان جستجو كنيم و يقين حاصل كنيم دوران كودكي پايهگذار شخصيت انسان در دروان بزرگسالي است.
پس به پشتوانه اين نظر علمي و عملی كه جنبه عيني هم دارد بگرديم تا كودكان گمشده شهر را كه در لابهلاي زندگي مدرن ماشيني مدفون شده اند پيدا كنيم و صداي آنها را از لابهلاي اینهمه هياهوي شهر بشنويم.
ديروز به همين مناسبت در جمع بچههاي شهيد هرندي (دروازه غار) رفتم، بچههايي كه از جنس گلفروشان و شيشهپاككنها و ... سر چهارراهها بودند. فقط همين قدر بگویم كه وقتي ازشان پرسيدم بچهها آیا ميدانيد امروز روز كودک است؟ دوست داريد چه هديهاي به مناسبت این روز به شما بدهم؟ يكي گفت كيف، يكي گفت دفتر، يكي گفت قلم، يكي گفت كتاب، يكي از آن ته گفت ساندويچ...
اگر چه پاسخ های معصومانه این کودکان کمترین توقع هر انسانی از جامعه است و حل اساسي اين مسئله از مسئوليتهاي حاكميت است اما نافي حس انسان دوستانه و مسئوليت اجتماعي ما نميشود.
اگر هر كدام از ما گوشه چشمي و لقمه نانی از سفرههاي خودمان كم كنيم يك لقمه به سفره بچههاي دروازه غار که چشم انتظار محبت و توجه ما هستند اضافه خواهد شد
http://shora.tehran.ir/default.aspx?tabid=68&ArticleId=1442
شهر من گم شده است